Geen kerstbroodjes verzoek vanuit Villa Hamer?

 Geen verzoek meer van kerstbroodjes. Al hoefde het broodje niet zo zeer meer, het ging om de vulling want het gebit en slikken  liet de wensen over Je at graag bitterballen /kroket vulling , wel warm, anders was het helemaal niet te eten. 

Dat was de reden dat de airyfryer niet mee mocht naar huis na de eerste kerstmis zonder ma en regelmatig lag er op de lijstjes waarop je schreef, zeker naar de eerste loakdown bitterballen of ander snack verzoek omdat als ze van Hamer bij jou kwamen, ze koud waren.

Je opmerking: ze hebben blijkbaar nog nooit van warm houd borden gehoord.

Dit jaar komt het verzoek van uit 's Hertogenbosch anders kreeg Mark er geen. Zij maakt alleen vegetarische en anders moet ze maar 3 maken voor  Mark . Nou, Mark het worden er , voor iedere kerstdag 2. 

Het recept is namelijk  voor 6 broodjes of een veelvoud.

Kerstbroodjes recept van oma Vreese 

Benodigdheden:                                                         Benodigdheden mijn recept

6 puntbroodjes                                                        24 puntbroodjes

150 gr gehakt                                                         1 kilo gehakt 

( ¾ rundergehakt + ¼ half om)                        ( ¾ rundergehakt + ¼ half om)

150 gr jus of bouillon (blokjes)                            600 ml jus of bouillon (2 blokjes)

1        kleine ui                                                        4 à 5          kleine ui

1 eetl geknipte peterselie                                        4 volle eetl geknipte peterselie

1 puntje sambal                                                      (4 puntje sambal na smaak)

1 eetl boter of margarine                                       3 eetl boter of margarine

extra wit brood                                                     extra wit brood/ havermout vlokken

Bereidingswijze:

1.     snij de bovenzijde van het broodje als deksel open.

2.    pulk de zachte broodvulling eruit en bewaar dit voor later. ( 1 dag eerder)

3.    fruit de fijn gesneden ui in de boter/ margarine licht bruin.

4.    voeg het gehakt toe en bak deze gaar.

5.    voeg de bouillon toe, stapsgewijs een beetje en laat het even zachtjes koken samen met

6.    de broodkruimels ( ik maak ze met de keukenmachine effe fijn) die je uit het broodje heb gehaald. Voeg er zo nodig wat extra wit brood / Havermout vlokken toe tot een dikke ragout/brei.

7.    roer de peterselie er door. Proef of er na smaak wat sambal bij kan!!!!!!!??? ( ma en oma deden te veel de laatste jaren.

8.     laat de brei iets afkoelen 5 / 10 min. voor je de broodjes daar mee gaat vullen.

9.     vul alle broodjes gelijkmatig. Laat ze daarna verder afkoelen.

 

Kerstbroodjes voor de vegetariërs a la maman de Vreese-Böck 

Voor de vegetariërs:

Verander het gehakt in 2 of 3 soorten champignons,

Maar voor de rest hetzelfde.

Alleen bouillon is in ieder geval kruidenbouillon

Eet smakelijk door ze in e oven met een beetje extra boter op kapje en in te doen in een voor verwarmde oven 175 graden 30 min of in de airyfryer 180 33 min.

 

De uitgesproken tekst op de begraafplaats door Willeke

 

Vrij naar Prediker 3:1-15

De zon gaat op en de zon gaat onder

En altijd snelt ze naar de plaats waar ze weer op zal gaan.

De wind waait en draait en waait

alle rivieren stromen naar de zee

En toch raakt de zee niet vol 

De dag komt en de dag gaat

En voor alles onder de zon is er een plaats en een tijd

Er is een tijd om te zaaien

En een tijd om te oogsten

Een tijd om te spreken

En een tijd om te zwijgen

Een tijd om te verliezen

En een tijd om te vinden

Een tijd om te rouwen

en een tijd om te dansen

een tijd om te lachen

En een tijd om te huilen

een tijd om lief te hebben

en een tijd om te haten

Er is een tijd van oorlog

En een tijd van vrede

Een tijd om te komen

En een tijd om te gaan

De zon gaat op en de zon gaat onder

En voor alles onder de zon is er een plaats en een tijd.

Wij willen Ed, lieve papa  danken voor alles wat hij heeft gedaan in zijn leven en wat hij heeft betekend voor ons en voor anderen.

Dank je wel dat je er was.

Dank voor alles.

Rust zacht bij mama

Tot slot

 Vandaag herdenken we samen en memoreren we met elkaar aan het leven van Ed. 

Ed, een man vol humor, die inmiddels al in een flinke hoek achter de rollator liep, toch nog snedig antwoordde op de afscheidsgroet ‘Hou je haaks, Ik doe niet anders!. Een zoetekauw die alles graag voorzag van slagroom, een betrokken man die graag op de hoogte was van het nieuws en nog altijd heel druk bezig was met het uitknippen van krantenartikelen voor zijn dochters. Een man die iedereen graag een lift gaf indien nodig, die zelfs in de ambulance nog even informeerde of zijn haar wel goed zat, een onvergetelijke man.

En er is veel om dankbaar voor te zijn; dankbaarheid voor het goede en fijne leven dat Ed gehad heeft, dankbaarheid voor de mooie leeftijd die hij bereikte, dankbaarheid voor de fijne man, vader , broer, vriend en oom die hij was. Dankbaarheid voor alle onvergetelijke herinneringen die hij achterlaat.

En daarom zal hij gemist worden door allen die hem dierbaar waren, maar in hart en herinnering zal Ed altijd aanwezig zijn.

En wat je in je hart bewaart

Dat raak je nooit meer kwijt

Vandaag hebben we met elkaar naar vele mooie en dierbare herinneringen geluisterd en steeds kwam naar voren hoe belangrijk  samen  voor Ed was.  Hij vond dat heel erg belangrijk en genoot van gezelschap. Van het vieren van verjaardagen, jubilea, Sinterklaas en hoogtijdagen in de kerk.

Samen ben je niet alleen, samen sta je sterker, samen kun je samenzijn.

We willen deze herdenking vandaag afsluiten met een gedicht dat Annemarie schreef over samen:

Samen verder

Van 2 werden het er 4

Dat gaf veel meer vertier

Samen erop uit

In de Hatertse vennen

Of in het Goffertbad zwemmen

Samen werken, 

Aan de wijk, in de wijkraad & parochie

Of aan de Sint-Nicolaasmagie

Samen geloven

In onder andere dopen en eerste communie als St Anna parochiaan

En met Sint Nicolaas en pastor Janssen naar de Lourdeskerk gaan

Samen ter communie

In de kerstnacht, bij dopen, huwelijk

Of afscheid van dierbaren

Samen hopen op een toekomst

En het verleden een plek geven.

Hiermee zijn we aan het einde van deze herdenking van Ed gekomen.

Wij gaan Ed zo dadelijk in besloten kring begeleiden op zijn laatste reis naar begraafplaats Kerstendal en hem naast mama ter ruste leggen. De genodigden kunnen vast naar het restaurant hier gaan waar wij bij terugkomst met elkaar zullen proosten op het leven van Ed.

Tenslotte wil ik u namens de familie hartelijk danken voor uw belangstelling en aanwezigheid. Het heeft hen gesteund en getroost.

Dank u wel.       

Met inleiding naar "Ed's ontzet" door Carlijn

 Ed hield van samenzijn met zijn gezin en alles wat daaromheen binnenkwam en van harte welkom was. Hij was een lieve en vooral eigenzinnige en humorvolle man. Met oog en hart voor zijn beide dochters, wil ik nu het woord geven aan Carlijn

Ruim 2 jaar nadat we afscheid namen van Mai, onze materfamilias, komt onze clan weer samen. Want behind every great woman there had to be a great man!

Vandaag 3 oktober, vieren we niet Leids Ontzet maar Ed’s Ontzet

Eddy, ‘n uitzonderlijke vader, ‘n hartendief met een ondeugende blik en een bewonderenswaardige levenslust.

(Enigszins) geremd door de gebreke van de jaren en de aanslag van de Parkinson op je lijf, wist je me altijd te verassen met je plannen, wensen en opdrachten.

Niemand zal mij wijs maken dat je bent gestorven als een zwaan uit liefdesverdriet, om het verlies van je partner. Ook al hield je zielsveel van mama, na haar overlijden was het weer tijd voor Ed. Nieuwe brillen en een compleet nieuw gebit werden aangeschaft.

Mamma’s Sacha-poppen en Quilt-spullen, die meegekomen waren naar de Villa, moesten ruimte maken voor jou hobby’s.

Aan verzamelingen en interesses geen gebrek.

In de vitrinekasten moest IJkies Chinese aardewerk plaats maken voor je bronzen beeldjes en tanks. Hoe had Ma (ook) kunnen denken dat een kelder en een bovenkamer vol spullen pasten in een appartement op stand.

Kees & Annemarie, hingen en verhingen je schilderijen en repareerde regelmatig de trekkoord gordijnen. Hans realiseerde de wastafel in de slaapkamer, waarvoor mama nog opdracht bleek te hebben gegeven. En ik, ik stond op de barricade om je belangen te verdedigen in onder meer de Villa Hamer.

Maar van ‘n bezoek aan het Kruidvat konden wij samen een uitje naar Eindhoven maken, waar we garnalen kroketten ontdekte, die ik iedereen kan aanbevelen. We reden zomaar op een zondag naar Venlo voor stukje Echte vlaai. En we fietsten nog niet zo lang geleden, op een duo-fiets, naar Oortjeshekken/ de Ooij. De Scenic bracht ons niet alleen in Nijmegen bij vrienden, de Gamma, een ijssalon of de Shugard. Maar daarin toerden we ook naar verre oorden als Meppel, de boot van Mark, Den Bosch, en Dorie, Willemijn en Gea. Samen konden we genieten, gewoon al van het samen zijn. 

Nee niets wees erop dat jij er geen zin meer in had. Diverse exposities werden bezocht met Mieke of met mij. Er moest en zouden kaarten komen voor het Requiem van Mozart in de Stevenskerk. Zeker nu je eindelijk iemand gevonden had, die die zit met jou wilde maken. Mijn dank daarvoor Emma.

Maar stiekem begon je ook met onthechten. Een live-time aan verzamelde memorabilia werden nogmaals tegen het licht gehouden. Zo organiseerde wij, in opdracht van jou, dat je tank verzameling nog in maart dit jaar, bij het veilinghuis werd ondergebracht. En kreeg ik opdracht om langs je tekenlerares te rijden om wat kunstboeken af te geven. Al hield je die met de 100 Nudes/naakten toch nog liever even zelf. Recentelijk zochten we ook nog contact met Bouwkunde opleidingen in Den Bosch en Nijmegen, om een geschikte plek voor je architectuur en bouwkunde boeken te vinden. 

Je aardse materiële zaken leken minder belangrijk te worden. Je sociale contactmomenten des te meer. Je baalde dat je slecht hoorde en door de Parkinson steeds slechter te verstaan was, waardoor (met jou) telefoneren een echte uitdaging was. Je liefde voor woordgrapjes en onverwachte/onvoorspelbare antwoorden was groot. Toen het volume van je stem gestaag verder afnam, kwamen die ad-remme reacties helaas steeds minder goed over.

Je verweet mama dat zij de computer, de smartphone/telefoon, het internet & whatsapp als taak had opgenomen waardoor jij je de niet eigen gemaakt had. Maar nu heb je haar tuk, jouw herdenking goes-viral! Ed’s Ontzet goes viral!

Nu ben je bevrijd van al de frustraties, die deze veranderende wereld bij je opriepen. Verlost ben je ook van alle kwalen die kwamen met de belegering van de Parkinson. Jou fort is doorbroken! Vergemakkelijkt door voedselgebrek, Ontzet, want alleen op Hertog-jan kan je niet leven. Echter je energie blijft voelbaar, ongehinderd door de uitval van gehoor, zicht en mobiliteit. 

Vandaag vier Ik, dat Jij leeft in Mij. Vandaag proosten wij dat Ed leeft in ons. En samen zullen we je niet vergeten. Jou moeten verliezen is niet eerlijk. Het verlies kleeft voor altijd ons, jij hoort voor altijd bij mij. 

Dankbaar dat ik er voor jou in je laatste nacht en uren heb kunnen en mogen zijn. Zo zachtjes kneep ik nog je hand toen jij, ook in bijzijn van Mieke en Kees, de oversteek maakte.

Jij was mijn baken, veilig navigeerde jij mij altijd naar huis. Wat ben ik ontzettend trots dat ik je papa mag noemen. 

Ik ga je zo ontzettend missen.

Bis meine welt die augen schließt
Werd ich dich lieben

Die meisten gehen alleine 

Doch ich geh’ jetzt mit dir

Wir brauchen nu uns

Wir fühlen uns wieder mal am Leben

Bis meine welt die augen schließt
Werd’ ich alles für dich geben
Wir haben Tränen gelacht
Wer hätt das gestern gedacht

Vakantie etc peetkind Andor

 

Canisius tot heden

Door die operatie verbond Verpleegster Anki Lindgreen papa aan de groep van intellectuelen zoals oma Stella het Niria noemde, waar hij verschillende bestuursfuncties beklede waaronder regio voorzitter.

 Een  lidmaatschap bij het CDA, lijstduwer en een blauwe maandag raadslid van het CDA voor de gemeente Nijmegen

Maar even over spreken in het openbaar, paps verzocht ons 

Familie Lindgreen tijdens een Niria bijeenkomst

overigens in die tijd niet te trouwen want als raadslid mocht je de 

huwelijken van je kinderen sluiten

Alle raadstukken lezen bleek niet te combineren, met lesgeven aan de LTS in Huissen en je studie aan de TH in Delft. Te meer ze in Delft het tijd vonden dat je je studie eens afronden. Wij zouden daarmee wel het wijbertjes ritueel voor vertrek en het uit je mond gespaarde koffiebroodje die je uit de kantine voor ons meenam moeten missen, maar Oma was zo trots, hiermee studeerde haar laatste zoon universitair niveau af.

De LTS in Huissen werd je werkplek, waar jij en ook mama les 

gaven en ik stage liep.. Na de werkervaring bij o.a. van Pouderoy

 was les geven een uitdaging apart de benodigde aktes werden o.a 

door avond en studiedag gehaald zo overigens ook de TH en je decaanschap

Mieke Niesten, Frans Braam, Wim Nas, Frieda en Angela liften 

graag met je mee de polder in. Nu heet dat carpolen. 

Dankzij Wim Nas kwam je autodroom uit,  een Oranje Renault 16, 

later bleek je dat met je schoonzoon gemeen te hebben.

 Van een Renault daufin, waarvan er 1 op de snelweg met  jou en

 mij erin sneuvelde doordat die vlam vatte,  hopen we voor je dat 

boven je droom een elektrische Renault cabrio staat te wachten.

Legendarisch was de avond dat Kees op verzoek van mama de lamp

verplaatst, de hoofdzekering doorsloeg en we het energiebedrijf  van ma op  zondag moesten bellen want vanuit het ziekenhuis hield ze de touwtjes in handen. 

Daar stond een oud leerling van pa en ma die bij Smie voor de hoofdzekering moest zijn  Waarop Smie wel eens wilde weten hoe papa als docent was, en pa die was in zijn eigen kelder opzoek naar zijn schoolagenda’s. 

Hoe deze leerling bij pa en ma in het krijt stond,  werd als snel duidelijk, we hoefden de rekening niet te betalen Waarop Smie zei, waarom heb ik niet van die leerlingen. 

Pa liet Smie wel weten hoe goed deze leerling was, want pa heeft nog altijd de schoolagenda’s met de cijferlijsten,   en Ik heb ze van de week op Villa nog gezien, over archiveren en met nadruk bewaren gesproken!.

Pa kreeg voor abraham het 4 daagse startbewijs van mij cadeau 

waarbij zijn sport was zo min mogelijk getraind de 4 daagse uit te

 lopen want daar had hij geen tijd voor. Kwartjes sparen voor het

 ene rondje trainen met de hond zodat we ma konden bellen vanuit

 een telefooncel, dek de tafel of kom pjotr ophalen. Toen in 2006 

de 4 daagse na 1 dag stopte.  Was jij al door Manus bij de PTT 

post Slijk Ewijk verzocht te stoppen want tot  de fam Nas in 

Oosterhout doorlopen was volgens Manus onverantwoord. 

Daarna wilde ma dat je thuis bleef voor haar en om je Parkinson.  

Geen ritjes meer met onze Escort Cabrio of je Senic naar 

vestigingswerken, (oorlogs) musea, Numaga, valkhofvereniging,

Nijmegen in Beeld eindeloze discussies over architectuur, tanks etc  

Geen gesleutel meer van jou met Kees aan de solex

Pa, je was zorgzame lieve vader, we zullen je missen



Thanks giving diner 

 Ed met zijn zusje Marijke



Onverwacht met de ballon mee

Pa en zijn drollevanger

Vriendschap van Gea en Ingeborg Janssen

 Gea: "Ja, daar staan wij dan! 

Een paar weken geleden zaten wij nog gezellig, lekkere hapjes etend, speciaal iets wat jij altijd zo lekker vond, aan tafel in Aalsmeer.

Helaas zonder Maaike en Manus, maar wij tweeën, Carlijn en mijn kinderen, het was feest! 

Nu staan we met z’n allen verdrietig bij jou. 

Ik ken jou vanaf 1959. Samen met Manus naar oma De, rond de potkachel waar de koffie de hele dag op stond te pruttelen. Na een tijdje kwam Maaike erbij. We gingen uit, maakten plezier en stonden op de kop met carnaval in Kranenburg.

Toen jullie samen naar de Franse Straat gingen beleefden we daar fijne avonden. Jij met jouw guitige en ondeugende ogen wist er altijd iets van te maken."

Ingeborg: "En toen kwamen wij erbij, Annemarie, Jean-Alphons, ik en Carlijn. Ik weet dat we regelmatig in Nijmegen waren te vinden en zonder specifieke herinneringen kan ik me het gevoel dat ik daar had nog heel goed voelen. De vrijheid die daar was om zoveel cola te drinken en chips te eten als je wilde, was voor ons een groot feest. De vriendschap die je voelde tussen Manus en Eddie, gaf jezelf ook een goed gevoel. Oom Ed die altijd een lolbroek was, maar ook zeer geïnteresseerd in ons wel en wij daar in Amsterdam. Hij stelde ons vragen, die maar weinig volwassenen stelden. En ook onze kinderen hebben dat gevoel van vrijheid en vriendschap op de Hatertseweg ervaren. Een oud-oom die met de kinderen naar zolder klom om zijn tankjes en soldaatjes te laten zien, dat hadden niet veel kinderen in Amstelveen of Uithoorn. Of een feest zoals de Vierdaagse meemaken en het prachtige beeld hoe Manus en Eddie samen binnenkwamen. Dat zijn momenten die wij allemaal niet meer vergeten. "

Gea: "Wij groeiden zo samen met elkaar op en vierden feestdagen en verjaardagen met elkaar.

Zoals kerstdiner in de kelder

Langzamerhand werden wij ouder en ging het allemaal wat moeizamer. Maar Manus kreeg zondags de kriebels en moest even naar Ed en Maaike. Dat heeft hij tot aan zijn ziekte volgehouden. 

Tot het einde hielden wij contact en leefden met elkaar mee. Reken erop dat ik contact hou met jouw kinderen. Rust zacht lieve Ed."

Ingeborg: "Lieve oom Ed, bedankt dat ik zo’n unieke man heb gekend met wie we zoveel mooie herinneringen hebben gemaakt. Op de dag dat eigenlijk de Mannendag 2020 gehouden zou worden, zeg ik je gedag en wens je een goede reis! "

Inleiding naar Vriendschap van Gea en Ingeborg Janssen

 Opgegroeid in een katholiek gezin, vond Ed het Ave Maria heel erg mooi. En dan vooral deze uitvoering die we zojuist hoorden. Ed hield veel van muziek, hij zong jarenlang in een koor en bezocht graag een uitvoering. Het laatste concert dat Ed bijwoonde was het Requiem van Mozart in de Stevenskerk. 

Ed was een sociale  man. Hij hield van gezelschap, van mensen om zich heen, van samen zijn. Samen was belangrijk voor hem. Samen met zijn gezin, met de mensen van het koor, met de Parochianen, en samen zijn met zijn vriendenkring.

Graag geef ik nu het woord aan Eds oudste vriendin Gea/of aan Ingeborg namens Gea en

Dankbaarheid van Prisca-Maria van Delft

 Voor Ed (en Maike) uit dankbaarheid.

Lieve familie De Vreese, Annemarie, Kees, Carlijn, Mark, Frans, Marijke, Adelbert en u allen aanwezig.

Bij de plechtigheid van Maike 2 jaar geleden vroeg Carlijn of ik wat wilde zeggen. Ik wilde niet. Achteraf had ik spijt omdat ik vind dat de familie de Vreese een compliment verdient voor wat zij belangeloos hebben gedaan voor onze familie.

In een oude koffer heb ik een aantal brieven gevonden geschreven door mijn vader aan mijn moeder.

Brieven uit de jaren 1949-1951, 1 jaar na hun vlucht voor de ‘bersiap’ naar Holland.

Uit die brieven bleek dat mijn moeder met haar 4 kinderen in den Haag woonde in een piepklein huisje.

Mijn vader woonde echter in Nijmegen, hij was al arts in Jakarta maar deed zijn specialistische opleiding tot orthopedische chirurg in de Maartenskliniek. De werkplek van tante Adik.

Uit deze brieven bleek dat mijn vader intensief contact had met tante Adik de moeder van Ed, zij steunde mijn vader met woord en daad. Alles was immers nieuw voor hem. 

Zijzelf had al een druk leven, haar echtgenoot oom Polle werd ziek, uiteindelijk moest zij haar kinderen zonder vader opvoeden en hard werken. 

Toch maakte ze tijd voor ons gezin.

Chris mijn broer was ernstig gehandicapt, zij hielp mijn vader aan het huis van mevrouw Maria Breij in Mook. Chris leerde eindelijk lopen en was zeer gelukkig. 

Die goede eigenschap een ander helpen heeft mijn tante Adik  overgebracht op de volgende generaties.

Marijke hielp mijn moeder in de huishouding, mijn moeder had moeite met haar grote gezin.

Oom Frans heeft altijd contact gehouden met mijn eenzame moeder en haar tot het einde bezocht.

Hij heeft Chris mijn broer bezocht  tot hijzelf niet meer kon.

Bij Adelbert kon ik logeren toen ik in Enschede werkte.

Als tiener logeerde ik jarenlang regelmatig bij tante op de Hatertseweg want ik zat op een internaat in Ubbergen. Elke week naar het de tandarts in het Radboud, hoi hoi hoi stiekem bezoekje.

Zo leerde ik Ed en Maike kennen. Pas getrouwd nog geen kinderen. Een heerlijk gevoel om terug te denken aan de hartelijke ontvangsten in hun huis en hoe welkom ik was. Wijntjes, sigaretjes, Ed altijd vrolijk met veel zachte g en vol grappen. Ik keek geweldig tegen hen op. Maike in haar mooie lange jurken en haar lange haar zo wilde ik het later ook.

Ik zag de familie De Vreese jarenlang niet. Buitenland en carrière.

Tot mijn broer mij een keer meenam naar de Hatertseweg. Eerst herkende ik het niet. Eddy en Maike woonde nu in het huis van hun moeder, ze hadden volwassen kinderen. 

Het was direct weer als vroeger. De gastvrijheid, de humor maar vooral hun medegevoel met- en hun behulpzaamheid jegens hun kinderen, hun familie, de buren en vrienden.

Het bleek dat Eddy en Maike zich nu onvoorwaardelijk ontfermden over mijn jongere broer Paul. Ik ben hen daar zeer dankbaar voor.

Ed en Maike jullie waren de eersten die met mijn nieuwe partner Dean kennis maakten toen jullie op vakantie waren in IJmuiden. 

Vanaf 2012 had ik een fikse dip in mijn gezondheid. Ik ben getroost, gebeld, bloemen, cadeautjes, vele malen liefdevol ontvangen. 

Toen ik van Amsterdam naar Wassenaar verhuisde kwam de volgende generatie, Annemarie en Kees, mij spontaan helpen in mijn huis.

Lieve Ed en Maike, jullie zijn in mijn hart, jullie zijn mijn voorbeeld, ik zal jullie niet vergeten. Liefs Pris

Van de wieg tot Canisius college

 
Waar opa als opzichter voor zijn werk bij de beton firma moest zijn streek de familie neer, onder meer aan de Wilhelminalaan te Sittard  Waar op 6 april 1933 papa met de helm op werd geboren.

Op zijn eerste verjaardag overleed papa’s grootvader waardoor er

die dag geen verjaardag, laat staan verjaardagstaart voor hem was..

In de oorlogsjaren in Venlo waar opa directeur Gemeentewerken 

was, ging papa als 13 jarig eerst met opa en later met oom Frans

omdat opa ondergedoken zat, met de kinderwagen naar de boer 

voor eten,  naast jullie waren er ook nog onderduikers en achter e schoten onder het dak op de kamer van Janneke lagen zelfs verzetskranten verstopt. Vertelde papa ons na de laatste tentoonstelling van de Venlose Schilder Tielemans in Venlo toen we jullie ouderlijk thuis bekeken.

Na de oorlog werd opa directeur gemeentewerken in Nijmegen. 

Volgens Adelbert en pa werd opa hier tegengewerkt door ‘n 

wethouder die voor heen kroegbaas in Venlo was,  opa stortte in

en moest opgenomen worden. 

Oma stond er nu echt alleen voor. 

Ze ging studeren voor logopediste en werd uiteindelijk zelfs 

Directrice van de Nijmeegse logopedie opleiding waar mama uit-

eindelijk ook les gaf. .

Via een katholieke organisatie kenden opa en oma,  de ouders van 

Manus Janssen en in Nijmegen pakten ze de draad weer op. Manus

 werd je maatje vanaf Canisius, ook al zat hij een klas hoger. In de

 klas ontmoette hij Leo Niesten en door bijles te geven kwam Tino

Papa ging met de trein naar den Bosch bouwkunde studeren aan de

 hts. 

De anderen studeerden verder of kozen voor het bedrijfsleven. 

Leo kwam vaak buurten, zeker toen je thuis lag te herstellen van een operatie met zijn tveetje waardoor je de moord op kennedy zag. 

( Jij verzamelde daarin tegen bekertjes met sneeuw in de vriezer voor Leo’s verjaardag als die tijdelijk naar de West was )







De herdenkingsdienst inleiding van Willeke

 Muziek bij binnenkomst: Rob de Nijs, Voor het laatst.

 Ik heb het leven lief, de mensen en de dieren

De zeeën en rivieren, ik heb het leven lief

De bergen en de dalen

 de warme zonnestralen, 

Ik heb het leven lief.

Rolt over het open veld, de bliksem en de donder

Dan bespeur ik iets van een wonder.

De trieste ochtendkrant, ze zal me niet benauwen

Ik blijf van het leven houden, tot de laatste dag

En valt het doek, dan even op het leven 

Een laatste glas geheven,

Ik heb het leven lief.

Welkom allemaal, Welkom bij deze herdenkingsbijeenkomst voor Ed, Eddy, Eddepeddy, Oompje en Pa.

Welkom Annemarie en Kees, Carlijn en Mark, familie en vrienden. Welkom mensen thuis, die hier via Live-stream ook bij ons aanwezig zijn.

Welkom iedereen die Ed heeft gekend, heeft liefgehad en zich met hem verbonden voelt. Fijn dat u er allemaal bent. Fijn dat we hier samen zijn. Ed zou het fijn gevonden hebben.

Mijn naam is Willeke 

Ik begon hier vandaag met het gedicht van Toon Hermans, Ik heb het leven lief. Want Ed had het leven lief. Hij had ook nog best een poosje door willen gaan. Maar het doek viel. Op het leven, nog even een laatste glas geheven, was voor Ed, een flesje Hertog Jan met een rietje. In zijn eigen appartement, samen met Carlijn en Annemarie in zijn buurt.

Als eerste wil ik hier graag vandaag het woord geven aan de oudste dochter Annemarie. Zij zal haar vaders levensloop in schetsen. Na het eerste deel luisteren we naar muziek die erg speciaal was voor Ed en kijken we naar foto’s.

programmaboekje

 

Herdenkingsdienst

 Eduard Egbert Marie de Vreese

Ed, Eddy, Epeddepy, Oompje pa 

Sittard, 6 april 1933 - Vught - Venlo

Nijmegen - 87 jaar - Berg en Dal, 25 Sept. 2020 

   

Binnenkomst van Ed en de directe familie  

Beginmuziek: Niet voor het laatst, Rob de Nijs

Kist naar binnen gedragen

        Opening en welkom

         Willeke Tydings

       Ik heb het leven lief

          Toon Hermans

       Annemarie

        Van wieg tot Canisius

         deel 1

Muziek:

Venlo’s dialect Dans Ôs Vreej 

Lex Uiting speciale versie

In kelt van dezen duuster

Wuürt alle haop gefluustert

Heej ônder deep verschaole

As we morge maar weer haole

Allein op broëd en water

Druime euver later

Ôs hand inein gevouwe

Bliéve baove maar vertrouwe

Ôs vreej zien vaer verstop

Toch kwaam de zôn weer op

Weej meuge weer laeve

Lang laeve

We meuge d’r weer zien

We meuge weer laeve

Vergaeve

Vergaete alde pién

Bring mich maar nao boéte

Zing de linte doënderbeej

Gelök, dich bis weer heej

Weej danse ôs now vreej

Weej danse ôs now vreej

De lange, laege jaore

Hoés en haard verlaote

Bang um te gaon slaope

Maar we bleeve altied haope

Det d’n oorlog eindelik stop

Toen kwaam de zôn weer op

Weej meuge weer laeve

Lang laeve

We meuge d’r weer zien

We meuge weer laeve

Vergaeve

Vergaete alde pién

Bring mich maar nao boéte

Zing de linte doënderbeej

Gelök, dich bis weer heej

Weej danse ôs now vreej

De nieje wind weijt alle kleure

Roëd wit blauw oranje door de lôch

D’r kin ôs vanaaf now niks miér gebeure

D’r is weer lôch genog

Lôch genog

Weej meuge weer laeve

Lang laeve

We meuge d’r weer zien

We meuge weer laeve

Vergaeve

Vergaete alde pién

Bring mich maar nao boéte

Zing de linte doënderbeej

Gelök, dich bis weer heej

Gelök dich bliéfs now heej

Weej danse ôs now vreej

Dreij en dans mich vreej

We danse ôs vreej

Prisca-Maria van Delft

Dankbaar

Muziek:

Ave Maria

Amira Willighagen

Inleiding van Willeke

Gea/Ingeborg Janssen

Vriendschap

Muziek:

De liefde van je vrienden

Edsilla Rombley  

Annemarie en Kees

Van wieg tot graf

deel 2:

Muziek:

Dad #heimkommen versie

Neele Ternes

 Bijdrage

petekind Andor Smeele

Vakantie

 Tot slot

Inleiding naar Carlijn 

Carlijn

Muziek:

Vanaf vandaag

Elisah

Willeke 

Gedicht: Samen

Afscheidswoorden

Eindmuziek 

bij vertrek van Ed zijn laatste reis naar Maike

Lullaby for a soldier

Arms of the Angels

Proost op de verliezers

Claudia de Breij