Het gedicht zoals het in het kleed moet komen

Zo nu heb ik wel het concept ontworpen. De figuren uit mijn babyboek er bij gedaan.
Maar nu komt het er op aan en
moet het nog letter voor letter er in geborduurd worden en de afbeeldingen als een stumpwork verwerkt worden.
Tien parels komen daarbij daarom dat de tekst zo uit elkaar komt te staan en het woord parels dan verdwijnt!
Elk gedicht is weer een soort kleine bevalling ook deze dus. 
Misschien moet ik ze tzt via tenpages.com in een boek vorm gaan uitgeven.
Daar kom ik op omdat ik toen Boris zo ziek was bij Kees in de wekelijkse krantje  een bericht stond over een kinderboek: de Bokkenbrigade dat bleek net uitgeven te zijn op deze wijzen, die voor de tentoonstelling van het Huis van de Nijmeegse Geschiedenis De Gelukkig Huurder zeer toepasselijk zou zijn.


Annemarie 

Het vader(dag) gedicht voor het kleed

Natuurlijk is het kleed voorzien van een vaderdagachtig gedicht ter herinnering van het feit dat we dat uit ons hoofd moesten leren voor vaderdag op kleuterschool. 

Hier is de mijne maar dan voor het kleed en mij papá

Voor Papá,

Ooit vroeg een wiskundeleraar mij of E.E.M. de Vreese familie van me was.

Ik zei: Nog sterker, hij de schepper van zijn leerling was.

Het leven is als een gedicht,

Mede dankzij jou zag dit kleed het levenslicht.

Laat boze, kwade, mooie , lieve, zorgzame woorden maar stromen,

Want iedereen heeft dromen!

Maar wat iedereen vergeet, dit kleed leeft,

En ons leven hierin voortleeft.

De tijd staat niet stil,

en Kunst kent geen tijdsverschil.

Ik speel met spelden, naalden, draden, kleuren en textiele materialen,

En vertaal het in onze levens verhalen

Waarbij de parels uit ons leven

van de periode 1964 -1974 hier zijn weergegeven

Het is het werk van tien kleine vingertjes

Waar jij  van dag 1 verlieft op was.

Annemarie 

mantelzorg praatgroep

Voorlopig weer onder de pannen.


Vanaf nu 1x in de 14 dagen 10 x ook nog in praatgroep voor ma omdat het voor haar anders op dinsdag veel te veel is.
Daarom ga ik nu na de naailes waar ik met haar mee ga daarna meteen door naar de praatgroep voor de aankomende maanden. 
Vandaag heb ik alleen kennis gemaakt met de ander collega's. De meerderheid hebben een dementerende partner en alles wat daar mee op je afkomt is confronterend. 
Mensen in je omgeving die niets merken of maar zeggen: " Het gaat toch." Je kunt je hart niet echt luchten voor de goede vrede. Vele laten je in de steek omdat ze er niet mee om kunnen gaan. 


Pa vroeg al: " en hoe was de cursus!" Toen ik daarna bij hun binnen kwam om met hem kipnuggets en bitterballen uit air fryer te eten en de kattenbak te legen.


Annemarie